عرفان و عبادت در سيره پيامبراعظم(ص)
عرفان و عبادت در سيره پيامبراعظم(ص)
سيره عبادى پيامبر عظيم الشأن اسلام از مهم ترين محورهاى مطرح در
سيره نبوى(صلى الله عليه وآله) است؛ چرا كه مى توان عبادت و عرفان
را غايت حركت انسان به ويژه پيامبراكرم(صلى الله عليه وآله) در سير
معنوى دانست. اهميت بعد عرفان و عبادت، مربوط به ارتباط اين دو امر
با هدف نهايى و متعالى خلقت انسان هاست. به حكمِ گفته الهى در آيه
نورانىِ «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاّ لِيَعْبُدُون»3 هدف از خلفتِ بخشِ
تكليف مدار هستى، يعنى انسان و جن، عبادت است، و عبادت نيز بدون
معرفت ارزشى ندارد و عبادتِ مورد نظر اين آيه نيز عبادتى قرين و
ملازم با معرفت است؛ بدين معنا كه هر درجه از عبوديت، درجه اى از
معرفت را مى طلبد، و با هر عبادتِ عارفانه، درجه اى برتر از معرفت
به دست مى آيد. اين روندِ رو به كمال و رشد، تا بالاترين مراحل امكان
معرفت ادامه مى يابد، و به اين ترتيب، مفهوم سخن برخى مفسران كه
«ليعبدون» را در آيه ياد شده «ليعرفون» معنا كرده اند،4 روشن مى شود.
بقیۀ مطالب رادر<ادامۀ مطلب> بخوانید
باید توجه داشت که گرچه اصل وحقیقت عرفان امری متعالی ومطلوب ودرراستای تکامل انسان وبلکه حقیقت کمال اواست ؛ ولی این مسأله نباید موجب گردد که تصور کنیم همه کسانی که به این نام شناخته ودراینراه دیده می شوند به زلال حقیقت وروح عرفان ومعنویت دست یافته اند .بنابراین باید بسیارمراقب باشیم تا نام ها وعناوین ، مارافریب ندهند .هرجا اسم عرفان وعارف وسیر وسلوک هست ، معلوم نیست ازحقیقت عرفان نیز خبری باشد .کم نبوده ونیستند کسانی که گر چه درنیت خویش برای سیروسلوک صادق بوده اند ؛ ولی دراثر عدم آشنایی با معیارهای عرفان حقیقی ،به دام منحرفان ومدعیان دروغین افتاده ا ند وبه جای سیر الی الله دربیراهه های گمراهی وانحراف گرفتار آمده اند .